นับแต่ อาโป – ณัฐวิญญ์ วัฒนกิติพัฒน์ และ มาย–ภาคภูมิ ร่มไทรทอง เป็นแอมบาสซาเดอร์ของ Dior ก็ได้เห็นสองหนุ่มในลุคขรึมเนี้ยบของ Kim Jones (อดีต)ครีเอทีฟไดเร็กเตอร์ Dior Men ที่ต่อให้แคชวลแค่ไหนก็เป็นคุณชายในวันชิล แต่เมื่อมายและอาโปไปปรากฏตัวที่ปารีสแฟชั่นวีกคอลเล็กชั่นผู้ชายล่าสุด กลับไปหยุดในลุคบอยซนปนทะเล้น
ภายในเวลา 2 ปีที่ได้ร่วมงานกับ Dior เหตุใดลุคของมายและอาโปจึงพลิกเปลี่ยนไปขนาดนี้?
Jonathan Anderson ครีเอทีฟไดเร็กเตอร์คนใหม่ที่เหมาคนเดียวทั้ง 8 คอลเล็กชั่นชาย-หญิง-กูตูร์และอื่นๆ อีกมากมายนิยามคอลเล็กชั่นแรกของตนที่ Dior ไว้ว่า “เป็นใครสักคนที่เดินอยู่แถวแซงต์-แฌร์แม็ง-เดส์-แพรส์” เขต 6 อันโด่งดังของกรุงปารีสที่เต็มไปด้วยคาเฟ่เก๋ บูติกแฟชั่นไฮเอนด์ผสมร้านอินดี้
ใครคนนั้นอาจเป็น Jean-Michel Basquiat ที่โจนาธานปักรูปของศิลปินอเมริกันจากยุค 1980s ผู้นี้บนมู้ดบอร์ดของคอลเล็กชั่น Spring/Summer 2026 แต่แทนที่จะหลงใหลในศิลปะแนวนีโอ-เอ็กซ์เปรสชันนิสม์ของฌ็อง-มิเชล บาสเกียต์ แต่โจนาธานกลับหมกมุ่นกับสไตล์การแต่งตัวของศิลปินดังผู้ล่วงลับ และคารวะศิลปินในดวงใจด้วย ‘ยูนิฟอร์ม’ ของบาสเกียต์ นั่นก็คือลุคแอนตี้-เทเลอร์อย่างเสื้อเชิ้ตลายทาง เน็กไทผูกหลวมๆ สูทเนี้ยบใส่กับสนีกเกอร์ (เดชะบุญที่ไม่เท้าเปล่าแบบบาสเกียต์)
โชว์แรกของโจนาธาน แอนเดอร์สันที่ Dior เปิดลุคด้วย Cruz Kahlbetzerนายแบบชาวออสเตรเลียในบาร์แจ็กเก็ต หนึ่งในแฟชั่นไอเทมที่ตำนานของโลก ซึ่งเขาใช้เป็นสัญลักษณ์ของการมองย้อนกลับไปในอดีตเพื่อสร้างอนาคต เมื่อ Christian Dior หยิบความเว่อร์วังเปลืองผ้าสมัย Belle Epoque มาปลุกความหวังให้ผู้คนหลังยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งแฟชั่นอันตรธานหายสิ้น ผู้คนต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในเสื้อผ้าแนว unitarian ที่เน้นประโยชน์ใช้สอยเป็นหลัก
บาร์แจ็กเก็ตเวอร์ชั่น 2025 ตัดเย็บจากผ้าทวีดโดเนกัล ผ้าโปรดของโจนาธาน เพราะเป็นผ้าทวีดที่ผลิตในมณฑลโดเนกัลไอร์แลนด์ ประเทศบ้านเกิดของดีไซเนอร์ ซึ่งดูเผินๆ เป็นสีตุ่น แต่พิศให้ดีจะเห็นว่าถักทอจากเส้นใยหลากสี กับคอปกผ้าแพรไหม (faille) ผ้าโปรดของเมอร์ซิเออร์ดิออร์ ซึ่งในภาพของ Jean Siméon Chardin ศิลปินฝรั่งเศส เจ้าของภาพเขียนที่โชว์ในโชว์นี้วาดตัวเองในปีค.ศ. 1775 ตัวศิลปินก็ขยุ้มผ้าลายสวยตกแต่งคอเช่นกัน
บาร์แจ็กเก็ตนั้นโจนาธานแทบทำตามแพตเทิร์นเก่าจากปี 1947 ของเมอร์ซิเออร์ดิออร์ แต่กางเกงคาร์โกห้าส่วนที่พบเห็นได้ทั่วไปในลุคสตรีตหรือหมู่ช่างไฟตามกองถ่าย แท้จริงมาจากเดรสที่แสดงความเหนือชั้นของ Dior หนึ่งคือ ‘Delft dress’ จากปี 1948 ที่ต้องใช้ผ้าถึง 15 เมตรทบเป็นเลเยอร์แนวตั้ง สองคือ ‘La Cigale dress’ จากปี 1952 ที่ใช้เทคนิคทบผ้าให้เหมือนเป็นหิ้งบนหน้าตัก ซึ่งโจนาธานกล่าวว่าเป็นเดรสที่ชวนให้เขาฉวนฉงายที่สุด ว่าแล้วก็จับเอามาผสมพันธุ์กับกางเกงคาร์โกเสียเลย
Text: Suphakdipa Poolsap