นิวยอร์กแฟชั่นวีกฤดู Spring/Summer 2026 ไม่ได้มีเพียงกิจกรรมและแฟชั่นโชว์ของแบรนด์ประจำเมืองอย่าง Ralph Lauren หรือ Calvin Klein เมื่อนิวยอร์กอาจทำให้คนนึกถึง ‘งานกาล่าระดมทุนที่ระดมเหล่าดาราคนดังจากทุกวงการมาประชันแฟชั่นพรมแดง และสังสรรค์ในปาร์ตี้กระทบไหล่ Billie Eilish’ สรรพคุณแนวนี้นี่คงใช่ Met Gala สินะ — ใช่ที่ไหน งานทำนองนี้คือ ‘Nat Gala’ ต่างหาก
Gail Gallie เป็นชาวอังกฤษที่หมกมุ่นกับประเด็นสิ่งแวดล้อมมาก ในงานดินเนอร์ที่ดูไบในหัวข้อว่าด้วย ‘ช่องว่างทางการเงินในประเด็นสิ่งแวดล้อม’ เกลซึ่งนั่งหัวโด่ในงานเพราะเป็นเจ้าภาพ จึงรับรู้ข้อมูลไปโดยปริยายว่าช่องว่างที่ว่านั้นคิดเป็นเงินราวๆ 710,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ต่อปี ตัวเลขนี้หมายความว่าเงินที่จำเป็นต้องใช้ในการปกป้องระบบนิเวศกับเงินที่ได้มาจริงๆ แตกต่างกัน 7.1 แสนล้านเหรียญต่อปี หรือเท่ากับ 23 ล้านล้านบาท เกลสะท้านสะเทือนกับตัวเลขมหาศาลนี้ ทว่านักการเงินที่นั่งข้างเธอบอกชิลๆ ว่า เงินจำนวนนี้ไม่ได้มากมายอะไรเลย น้อยกว่า 2% ของเงินที่ลงทุนในตลาดหุ้นเสียอีก
อันที่จริงมากกว่าครึ่งของจีดีพีขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อม ในฐานะที่เป็นทรัพยากรหลักของอุตสาหกรรมต่างๆ ตั้งแต่พลังงานที่ใช้ขับเคลื่อนยานพาหนะ เครื่องนุ่งห่ม อาหารคน อาหารสัตว์ แม้กระทั่งพิธีศพ เรียกว่ามนุษย์ต้องพึ่งพิงสิ่งแวดล้อมตั้งแต่ห้องคลอดจนถึงเชิงตะกอน แต่กลับยังไม่มีกลไกปกป้องและฟื้นฟูต้นธารของชีวิตเรามากเท่าที่ควรจะเป็น
เกลซึ่งมีคอนเน็กชั่นกว้างขวางจากการทำเอเจนซี่โฆษณามาก่อน มองข้ามช็อตไปว่าต่อให้มีเงิน 7.1 แสนล้านเหรียญต่อปี มาถมช่องว่างทางการเงินก็อาจแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อมไม่ได้ถ้าคนหมู่มากไม่เอาด้วย เธอจึงมองหา ‘สะพาน’ เชื่อมช่องว่างนั้น
“สิ่งแวดล้อมมีปัญหาด้านภาพลักษณ์อย่างแรง” เกลชี้จุดอ่อน หมีโคอาลาหนีไฟป่าและหมีขั้วโลกตัวขาวราวหิมะยืนเกาะก้อนน้ำแข็งที่ละลายลงไปทุกที — นักอนุรักษ์ใช้ภาพเหล่านี้มาตั้งแต่ยุค ’70s ช่วงเวลากว่า 50 ปีที่ผ่านมา เราควรเรียนรู้ได้แล้วหรือยังว่าการรณรงค์สร้างความตระหนักรู้ด้วยวิธีนี้ไม่ได้ผลสิ้นดี ในมุมกลับกัน Met Gala กลับระดมทุนได้ปีละกว่า 30 ล้านเหรียญ ได้เงินบริภาคมากมายไปทำนุบำรุงแฟชั่น ส่วนโคเชลลากลายเป็นเทศกาลดนตรีที่เซ็กซี่ที่สุดในรอบหลายปีมานี้ แล้วทำไมแฟชั่น วัฒนธรรมและศิลปะจะเป็นสะพานเชื่อมสิ่งแวดล้อมกับการเงินอย่างที่ Met Gala เป็นสะพานให้วงการแฟชั่นไม่ได้
Classic Car Club Manhattan แหล่งซ่อมสุมของเหล่าคนรักรถคลาสสิกและรถหายากที่ต้องเสียค่าสมาชิกจึงจะเข้าได้ เมื่อปลายเดือนกันยายนที่ผ่านมาเปิดประตูต้อนรับทุกคนที่มีหัวใจเป็นสีเขียวให้เข้ามางานกาล่าริมแม่น้ำฮัดสัน ซึ่งประโคมแสง สี เสียง ดนตรี ศิลปะ อาหารและแฟชั่นมาช่วยเปิดประสบการณ์บอกเล่าเรื่องราวของสิ่งแวดล้อมในรูปแบบใหม่ในงาน ‘Nat Gala’ โดยมี Harrison Ford และ Laura Dern เป็นประธานการจัดงานร่วมกับเกล รวมทั้งเชิญคนดังมาเดินพรมแดง ไม่ว่าจะเป็น Jane Fonda, Amber Valletta, Stella McCartney จนถึง Billie Eilish ในสูทวินเทจจาก Giorgio Armani และรองเท้าแมรีเจนทูโทนส้นเตี้ย Chanel 2023 Interlocking CC Logo D’Orsay Flats
Nat Gala ซึ่งจัดเป็นครั้งแรกในปีนี้ตั้งเป้าว่าจะระดมทุนให้ได้ 20 ล้านเหรียญเพื่อนำไปสนับสนุนการทำงานขององค์กรด้านสิ่งแวดล้อมต่างๆ ได้แก่ Conservation International, UNICEF และ Open Planet ผ่านงานดินเนอร์ที่มีดนตรีสดและการแสดงต่างๆ สลับกับช่วงทอล์กคั่นเป็นระยะจากบุคคลหลากหลายแขนง ตั้งแต่ตัวแทนชนชาติวาโอรานี ซึ่งเป็นชนเผ่าพื้นเมืองบริเวณลุ่มน้ำแอมะซอนทางตอนเหนือของเอกวาดอร์ ไปจนถึงบิลลี ไอลิช ที่ขึ้นเวทีกล่าวแนะนำ Dr. Sylvia Earle นักสมุทรศาสตร์ที่ทำงานอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมทางทะเล
ปกติแล้วเรามักได้รับข้อมูลข่าวสารด้านสิ่งแวดล้อมจากนักวิทยาศาสตร์ นักอนุรักษ์ นักข่าว หรือแม้แต่นักการเมือง (Al Gore อดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐฯ ซึ่งปลุกกระแสโลกร้อนด้วยสารคดีดัง An Inconvenient Truth และ Brian Cox นักฟิสิกส์ซึ่งได้สมญาว่าเป็นร็อกสตาร์แห่งแวดวงสื่อสารวิทยาศาสตร์ระดับโลกมาร่วมงาน Nat Gala ด้วย) ว่าแต่คนหมู่มากเปิดใจรับข้อมูลจากคนเหล่านี้จริงๆ ละหรือ
Nat Gala ไม่ได้หวังมา disrupt วิธีการรับรู้ข้อมูลของผู้คน แต่อยากเป็นจุดเริ่มต้นของการให้คุณค่าสิ่งแวดล้อมในระยะยาว เพราะลำพังแฟชั่น ศิลปะและวัฒนธรรมคงไม่อาจถมช่องว่างการเงิน 7.1 แสนล้านเหรียญได้ในเร็ววัน แต่แน่นอนว่าเป็นตัวเร่งให้ช่องว่างอันกว้างขวางโดนถมเต็มเร็วขึ้น
เพราะลงท้ายแล้วคนที่สนใจสิ่งแวดล้อมจึงมักพูดกันเอง กลุ้มกันเอง และแก้ไขปัญหากันไปเองภายในแวดวงของตน โดยไม่อาจขยับเขยื้อนกระแสสังคมวงกว้างได้มากนัก แน่ละว่าการได้รับข้อมูลที่ถูกต้องจากผู้ส่งสารที่น่าเชื่อถือเป็นเรื่องสำคัญ แต่ถ้าอยากให้การตระหนักรู้ถึงปัญหาสิ่งแวดล้อมลุกลามไปนอกแวดวงเฉพาะคนที่สนใจไปสู่คนหมู่มากเสียที “สำหรับบางคน ผู้ส่งสารที่เขาเปิดใจรับฟังอาจไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์” เกลกล่าวอย่างระมัดระวัง “แต่เป็นบิลลี ไอลิช”